Heer Krokodaris
thuis begin foto empty post

Hoe de beer zijn staart verloren heeft

Voordat beren in winterrust gaan, moeten ze in de zomer natuurlijk heel veel eten. Maar onze beer had daar helemaal geen zin in;
'Ach wat, waarom zou ik elke dag twee keer opscheppen?! Ik kom die winter heus wel door...'
Maar, toen de winter eenmaal begonnen was, werd de beer wakker met een rammelende maag. Hij had honger!

Maar... wat rook hij daar? Het was de vos, die langskwam met een paar heerlijke verse vissen!
'Hey! Vos!'
De beer schuifelde naar de vos toe. 
'Hoe kom je aan die vis? Die heb je toch niet GESTOLEN hè?'
De vos keek verschrikt op.
'Eeeh, wat beer? Gestolen? Nee hoor die vis die heb ik eeeh… eerlijk gevangen! Ja hoor! Gewoon gevangen!'
De beer keek de vos achterdochtig aan.
'Gevangen? Maar dat kan helemaal niet! Er ligt allemaal ijs op het meer!'
De vos schudde zijn kop.
'Luister beer, ik zal uiteggen hoe jij ook een paar van deze vissen kunt bemachtigen. Je maakt eerst een wak in het ijs. Vervolgens hang je je staart in het water en wacht je tot de vissen erin gaan bijten. Het doet wel een beetje pijn, maar dat is juist goed. Want dat betekent dat er al veel vissen aan je staart hangen. Als je het niet meer uithoudt tel je tot drie, en trek je met een grote ruk je staart uit het water.'
'Wat een fantastisch idee', dacht de beer. 

Hij ging het meteen uitproberen; hij maakte een wak in het bosmeer, en hing zijn staart in het water. De vos had gelijk; het deed wel een beetje pijn... Maar dat was juist goed had hij gezegd. Toen de beer het niet meer kon uithouden telde hij tot drie:
ÉÉN...TWEE...DRIE!!!
AAAAAUUUUWWWW!!!!!
De beer keek verschrikt achterom. Zijn staart! Die zat vastgevroren in het ijs!

Sinds die dag hebben de kinderen van de kleinkinderen van de kleinkinderen van deze beer dus maar een heel klein staartje!


© 2008 vertelfabriek